Proshchai toi krai, de ya rodyvsya [2]

Proshchai toi krai, de ya rodyvsya,
De pervu zyzn ya ispytav,
De kozakom na svyet yavyvsya,
Ridnii Kubani prysyahav.

Spustylos sonce za horamy,
Pohasla yasnaya zorya,
I nich tyhesenko spustylas
Na rizni zemli i morya.

Spustylas nichka sered stepu
I son u torbi prynesla.
Zasnulo vse chysto na svyetye,
Tilky rosla odna trava.

Oi de z vy, hlopci-zaporozci,
Kubani vyernyye syny?
V tureckyh horah pasly konei
I tam balakaly vony.

– Choho zadumavsya, kozache,
Vstavai, Semene, ne linys.
Sidai na kamin kolo mene
I yak zenyvsya rozkazy.

A, moze, ty shche ne zonatyi?
Todi rozkazui pro divchat,
Yak pered nymy ty bozyvsya.
Choho lezat, choho movchat?

– Nu raz sydiv ya u komori,
De ljudyam otdyhu nema.
Nenache, divchyna Oksana
Mene rukamy obnyala.

A raz sydiv ya u hatyni,
Uchyvsya morshchyt postoly.
Nenache, ridna maty kaze:
– Vizmy ryadnynu postely.

Oi ty, Semene, ty Semene,
Oi ty neshchasnyi syrota,
Oi de z ty dinesya vid mene
I hto sorochku polata?

I tak ya vyris syrotoyu,
I batka i matery nema.
Ostavyv divchynu Oksanu,
Poklyavsya byty ya vraha.